سامی؛ زندگی کوتاه، ردپایی ماندگار – زندگی کوتاه، ردپایی ماندگار

گالری تصاویر

پسرم…
داستان تو
از همان روزی شروع شد که گریه‌ی نخستینت
با سکوتِ دلتنگیِ مادر گره خورد.
به دنیا آمدی
و آسمان،
یک فرشته را گرفت
و یک فرشتهٔ کوچک به ما سپرد.
همان روز فهمیدیم
زندگی با تو،
هم شیرینی دارد
هم صبری که عمقش را کسی نمی‌داند.

تو بزرگ شدی…
در آغوش پدری خسته اما محکم،
در سایهٔ عمه‌ای که جای مادر شد،
در مهر عموهایی که هر کدامشان
دستشان را روی سر تو می‌کشیدند
انگار تمام جهان را نوازش می‌کنند.
در محبّت خاله‌هایی
که لبخند تو را
به روشنایی خانه بدل می‌کردند.

روز به روز قد کشیدی،
با چشم‌هایی که همیشه برق می‌زدند
حتی وقتی دلتنگ بودی.
پسرم،
تو بچهٔ آسانی نبودی…
تو بچهٔ عجیبی بودی؛
هم حساسی،
هم محکم،
هم آرام،
هم پرشور.

اولین بار که دویدی پشت توپ،
انگار دنیا فهمید
یک جوانِ پرانرژی دارد از خاک بلند می‌شود.
صدای خنده‌ات
زنگ تفریح خانه بود؛
لبخندت
چراغ روزهای سختمان.

مدرسه که رفتی،
بیشتر قد کشیدی،
بیشتر نور شدی.
دوستانت می‌گفتند
با تو درس راحت‌تر است،
زندگی راحت‌تر است،
نفس کشیدن راحت‌تر است.
انگار هر جا می‌رفتی
تکه‌ای آرامش با خودت می‌بُردی.

و رسیدی به نوجوانی…
به روزهایی که قدت جلوتر از سنّت بود
و معرفتت جلوتر از همهٔ اطرافیان.
هنرستان که رفتی،
در میان قاب‌ها و نورها،
خودت
زیباترین قاب شدی.

پسرم…
ما با تو زندگی ساختیم،
با لبخندت
روز را شروع کردیم،
با صدای خسته‌ات
شب را آرام گرفتیم.
اما دنیا
همیشه همان‌طور که می‌خواهد می‌گذرد،
نه آن‌طور که دلِ ما می‌خواهد.

و یک روز…
ساکت،
بی‌خبر،
بی‌هشدار،
دنیا تصمیم گرفت
تو را به آسمان پس بدهد.
آن روز،
زمین داشت بازی می‌کردی…
دنیا داشت می‌چرخید…
و ما نمی‌دانستیم
آخرین چرخشِ توپ،
آخرین چرخشِ نگاه توست.

پسرم…
بعد از رفتنت،
خانه خالی شد،
اما نه از صدا،
نه از یاد،
نه از عشق…
خانه از «تو» خالی شد
و این یعنی جهانِ ما
کمی کوچک‌تر شد.

لباسی که شسته بودیم
روی بند جا ماند.
مسواکت هنوز کنار آینه است.
دفترت
روی صفحه‌ای باز مانده
که هیچ‌کس جرأت نمی‌کند ورقش بزند.
توپت گوشهٔ اتاق
چنان ساکت است
که انگار خودش هم فهمیده دیگر صدایت را ندارد.

پسرم…
ما هر روز
به عکس‌هایت نگاه می‌کنیم
تا بفهمیم چطور یک نفر
می‌تواند این‌قدر کم عمر داشته باشد
و این‌قدر زیاد خاطره.

هر بار نامت را می‌گوییم
قلبمان کمی می‌شکند
و همان موقع دوباره می‌چسبد
به امید دیدار.

می‌دانیم…
می‌دانیم خدا تو را
در جایی گذاشته
که جوانی‌ات
از دست نمی‌رود،
خنده‌ات
خاموش نمی‌شود،
و قلبت
هرگز نمی‌ایستد.

پسرم…
تو رفتی
اما نه به انتها،
نه به پایان،
نه به خاموشی…
تو رفتی
به جایی که آغازِ دوباره است.

رفتی
اما در آغوش خدا آرام گرفتی.

دیوار خاطرات

♥️🫂

سامی عزیز ببخشید که تو آخرین بازی سرت داد زدم و اول بازی هم باهم داشتیم حرف میزدیم گفتی منم میتونم موهام رو مثل تو از پشت ببندم من بهت گفتم نه بابا تو که نمیتونی مثل من ببندی تو باید دو سال بزاری بلند بشه کاشکی میگفتم باشه که دلت رو نشکونم 🕊🖤😭😢💔💔💔

پسر خوش اخلاق و خوش تیپ و ورزشکار و خوش قلب ما تا ابد دوستت داریم و به داشتنت افتخار میکردیم و خواهیم کرد💔 به بابایی و عمه جون سر بزن و آرومشون کن پسر مهربون...

سامی جون با اینکه زمان کمی بود میشناختمت و شاید کلا 3،4 ماه با همدیگه هم تیمی بودیم ولی بدون کنار تو بازی کردن و هم تیمی بودن با تو باعث افتخارم بود چون در همون زمان کم خوب خودتو ثابت کردی که قلبی مهربون داشتی و مرام و معرفتت هم درجه یک بود ولی خب اون روز غم انگیز و تلخ بخاطر مصدومیتم حضور نداشتم اما وقتی اون خبر تلخ رو شنیدم خشکم زد و وقتی استوری‌هارو میدیدم میگفتم حتما شوخیه و واقعا باور کردنی نبود ولی امیدوارم روحت همیشه شاد باشه و همیشه از اون بالا همراه بچه های تیم و دوستات و خانواده بزرگوارت باشی و از اون بالا تیم شهدا رو هم همراهی کنی و همیشه روحت شاد باشه و به خانواده بزرگوارت هم تسلیت عرض میکنم و انشاءالله که پروردگار متعال صبری با عزت و عمری با عزت به خانواده ات اعطا کنه و هم از خودت و هم از خانوادت بابت اینکه توی روز خداحافظی حضور نداشتم عذرخواهی میکنم چون همیشه برای من خداحافظی همیشگی سخت بود و واقعا نمیتونم تو چنین مراسماتی شرکت کنم ولی حداقل این دیوار خاطرات بهانه‌ای شده که حرف دلمون رو بزنیم و اگر بدی هم از من دیدی ببخش 🖤 روحت شاد و یادت گرامی و ماندگار 🥀

از بچگی تو ویتامیکس می‌دیدمش.خیلی شوخی می‌کردیم. با هم بازی ویدیویی انجام می‌دادیم.روحش شاد

یادش بخیر سامی ساعت ۲ شب بهم زنگ زده بود و بهم گفت بیا خونه حسین دایی دروازه رو باز کن سوییچ ماشین رو یواشکی برداشتم بریم دور بزنیم منم رفتم دروازه رو باز کردم ماشین رو سوار شدیم (به رانندگی سامی) و رفتیم اولین جایی که رفتیم امامزاده بود قصد داشتیم بریم سرخاک عمه ها و پدربزرگ و مادربزرگ ولی انقدر ترسیده بودیم از ماشین پیاده نشدیم و بعدش رفتیم به علی آباد داشتیم دور می‌زدیم که دیدیم هیچ کسی داخل خیابان نیست و دیگه ماهم خسته شده بودیم و برگشتیم به خانه و خوابیدیم و این شد آخرین خاطره من و سامی 🥀🤕🖤

سامی جان بدجور دلم تنگ شده برات همیشه در قلب من هستی وباورش سخته که تو از بین ما رفتی عشق دایی. دوستدارت دایی محمد.

زندگینامه

گالری تصاویر

دیوار خاطرات

دیوار خاطرات